Znak Jakości Tawerny RPG

5. Ostatnie życzenie - Andrzej Sapkowski

BAZYL: Sapkowski zachwyca czytelnika swoimi tekstami. Po mistrzowsku prowadzi dialogi, czaruje bogactwem opisów i plastycznością świata oraz bawi cynizmem wiedźmina, czy prostotą pobudek bohaterów. Jednocześnie te opowiadania to rozliczenie nas z baśni i bajek, jakie znamy z dzieciństwa.

Oso: Ostatnie życzenie to świetnie wykreowane charaktery, znakomite pomysły na opowieści (Mniejsze zło, według mnie, rządzi niepodzielnie) i doskonała narracja. Sapkowskiemu wręcz idealnie udało się połączyć śmiech z powagą, a wszystko opisał tak, że trudno się od książki oderwać. Nawet te krótkie wtręty spajające opowiadania w jedną całość mają klasę.

Asthner: Kiedykolwiek zdarzy mi się otworzyć (w dowolnym celu, choćby odkładając książkę na półkę) któreś z tych opowiadań, zawsze kończy się to przeczytaniem go w całości - a czasem i kilku sąsiednich. Ostatnie życzenie kładzie podwaliny pod wspaniały świat Wiedźmina, fundamenty dość solidne, by utrzymały Miecz przeznaczenia i Sagę. Jednak najbardziej podoba mi się w nim to, jak zbiór został napisany. Zabieg opowiadania historii "od tyłu", utrzymywanie jej w ryzach poprzez kolejne fragmenty "najświeższego opowiadania", Głosu Rozsądku, Sapkowski zastosował w sposób mistrzowski. Nie znam lepiej skomponowanego zbioru opowiadań od tego.

fds: Zbiór bardzo przyjemnych, ciekawych i pasjonujących opowiadań. świetnie się czyta, człowiek z chęcią do nich wraca, nawet po latach. Bardzo dobrze przedstawiony jest w nich, wykreowany przez Sapkowskiego świat - jest on żywy, zmieniający się i diabelnie realistyczny. Pozycja obowiązkowa dla każdego miłośnika dobrej lektury.

Szelmon: Ta książka była dla mnie jak olśnienie. Wcześniej słyszałem coś pokątnie o Sapkowskim, ale nie za wiele i podchodziłem do niego jak pies do jeża. Już od pierwszych stron zostałem wessany, opętany i zauroczony. To było jak grom z jasnego nieba, który poraził i zachwycił mój młodzieńczy wówczas umysł.

WinterWolf: Ze wszystkich książek Sapkowskiego zbiór opowiadań, pt. Ostatnie życzenie jest najlepszą pozycją. Bez mrugniecia okiem polecam zawsze wszystkim, którzy chcieliby przeczytać dobrą książkę. Bezsprzecznie na znaczek zasługuje.

4. Wiedźmin - CD Projekt RED

Zieziór: W moim osobistym rankingu, Wiedźmin (pomimo wad) przebojem wdarł się na pierwsze miejsce, przywracając mi nadzieję w gatunek komputerowych gier fabularnych. To jest gra, która śmiało może sobie stać na najwyższej półce, pośród światowych hitów, gra niemal doskonała. Co więcej, jest ona bardziej klasyczna od starych, za klasyczne do tej pory uważanych, przebojów - twórcom przyświecało hasło cRPG redefined i w moim odczuciu udało im się je w pełni zrealizować. Wrócono do tego, co jest w fabularkach najważniejsze, brutalnie amputując zdegenerowaną tkankę nowomodnych pomysłów. I chwała im za to, od teraz gatunek cRPG dzielić będzie się na przed Wiedźminem i po Wiedźminie.

Asthner: Identyfikowanie się z Geraltem, spójność świata przedstawionego, trudne decyzje i doświadczanie codziennej egzystencji wyobcowanego mutanta - dla mnie to najmocniejsze strony Wiedźmina. Było to dla mnie fascynujące, nowe doświadczenie. Niesamowicie całościowe w swej naturze. Wrażenia z rozgrywki mógłbym porównać do uczestnictwa w dynamicznej, emocjonującej grze, czytania wciągającej książki, pisania dobrego opowiadania pod wpływem silnej weny twórczej oraz świadomości brania udziału we wspaniałej historii - wszystko to równocześnie.

Borg: W tak dobrą grę cRPG nie grałem chyba od czasów Arcanum. Wreszcie coś więcej niż idź, przynieś, pozamiataj. Wiedźmin to jedna z niewielu gier w ostatnich latach, o której można powiedzieć, że posiada fabułę, BN-i w niej to coś więcej niż kilka możliwości dialogowych, a Gracz naprawdę zastanawia się nad konsekwencjami swoich wyborów. To wszystko, czego brakowało przez ostatnie lata grom, znalazło się właśnie tutaj. Nawet nie trzeba już wspominać o dobrze odwzorowanym klimacie prozy Sapkowskiego, dobrej grafice, ciekawym systemie walki i mechanice gry.

Falka: Na grę czekałam od kiedy tylko usłyszałam, że ktoś nad nią pracuje. Na początku z niepokojem (trauma po obejrzeniu filmu ciągle żywa), ale z czasem niepokój zniknął i zaczęła rosnąć nadzieja, że to będzie *coś*. I z każdym oglądniętym filmikiem i gameplayem, z każdym przesłuchanym utworem z soundtracku, z każdą przeczytaną recenzją (polską i zagraniczną) utwierdzam się w przekonaniu, że moje nadzieje zostały spełnione - to jest *coś*.

3. Nocny Patrol - Sergiej Łukjanienko

borg: Książkę Nocny Patrol, czyta się jak doskonałą powieść policyjną z szybką i ciekawą akcją, nagłymi zwrotami i niespodziewanymi rozwiązaniami. Cała fabuła rozgrywa się jednak w otoczeniu wyjątkowych bohaterów, magów, czarownic, wiedźm, wampirów i innych istot. Również stawka jest tu wyższa, gdyż zahacza momentami o losy całego świata.

fds: Wciągająca, zaskakująca, pokazująca inny, całkowicie kompatybilny z naszym, świat. W przeciwieństwie do wielu innych pozycji, nie ma w niej rażących rozbieżności z tym co widzimy za oknem, mętnych i pokrętnych wyjaśnień, sztucznych podziałów. Czytając człowiek całym sercem wierzy, że ten świat, tam w niej opisany istnieje naprawdę, a my jesteśmy jego częścią.

Carchmage: Zaskoczyła mnie oryginalnośc pomysłów bardzo trudna do osiagnięcia w dzisiejszym świecie literatury. To, z jaką mocą powieść wciąga. Łukjanienko ma już całkiem bogaty dorobek, ale to jest perła. Jak widać Moskwa jest świetnym plenerem czy to dla opowiadań Pilipiuka, czy dla dawnych dziejów z książek Komudy, czy też dla jednej z najbardziej zgrabnych powieści z pogranicza SF - Nocnego Patrolu.

2. 300 O.S.T. - Tyler Bates

Equinoxe: Produkcja wyborna, dzięki swojej przewidywalności dobrze wpadająca w ucho i zadomawiająca się w nim na długi czas. A tego właśnie od muzyki filmowej oczekuję; tego, i żeby słuchało się jej z przyjemnością także poza filmem, na przykład w mp3, podczas wieczornego joggingu czy na sesj.

Kozax: Twarde brzmienia, trzymają klimat produkcji, są świetnie dobrane do odpowiednich scen. Tak, z pewnoscią Znaczek Jakości się należy.

Danai: Drapieżna, porywająca, smutna i wściekła jednocześnie. Idealnie pasująca do filmu, do wydarzeń z Termopil. Fantastyczna.

EmpE: Muzyka podniosła, porywająca i doskonale dopasowana do scen zaprezentowanych w filmie. Spokojne, choć często wprowadzające niepokój melodie, co chwilę zaskakują słuchacza przeradzając się w grzmiące rytmy gitar ubarwione głosem potężnych chórów.

1. Wody głębokie jak niebo - Anna Brzezińska

BAZYL: Baśniowe krainy stworzone przez Brzezińską pełne są magii, namiętności, wyrzeczeń i cierpienia. Autorka obnaża tutaj wszystkie możliwe uczucia swych bohaterów i oplata je fabułą tworząc wspaniałe legendy, na długo zapadające w pamięć czytelnika.

Falka: Dawno nie czytałam czegoś, co miałoby tak wielki wpływ na mój nastrój i tak bardzo ciągnęło mnie do czytania. Opowiadania były smutne i nie chciałam ich czytać, ale wręcz nie mogłam przestać!

Szelmon: Nietypowe, lecz przekunujące ukazanie magii. W czasie lektury stale towarzyszyło mi poczucie nieuchronnej zagłady, nie na próżno zresztą. Happy endy już się przejadły.