Opowiadaniem Kuzynki Andrzej Pilipiuk zdobył prestiżową nagrodę imienia Janusza A. Zajdla. Dodam, że jak najbardziej zasłużenie. Nie trzeba było długo czekać, aby na sklepowych półkach pojawiła się powieść pod tym samym tytułem.

I choć to właściwie rozszerzenie opowiadania, to została przyjęta bardzo dobrze i również otarła się o Nagrodę Zajdla. Pojawiły się pogłoski, że ta powieść jest nawet lepsza od przygód Jakuba Wędrowcza...

Kuzynki opowiadają o grupie ludzi, którym w XVI wieku alchemik Michał Sędziwój ofiarował czerwone grudki zwane kamieniem filozofów - specyfik posiadający moc zmiany metalu w złoto, a także dający nieśmiertelność poprzez utrzymywanie w stanie wiecznej młodości. Na trop tej historii wpada pracownica CBSu - Katarzyna Kruszewska, która odkryła, że jej daleka kuzynka pojawia się w różnych epokach i nie widać po niej upływającego czasu.

Wątki z opowiadania zostały zmienione czysto kosmetycznie, dodatkowo zaś pojawia się jeszcze szesnastoletnia Serbka, której także nie ima się czas (lecz ze zgoła innych powodów) oraz alchemik Sędziwój.

Niestety nie wszystko to, co pojawiło się w nowelce okazało się pasować do powieści. Pewne niedopowiedzenia, które są niejako wymuszone w przypadku krótszej formy, tutaj pozostawiają niedosyt. Na domiar złego Pilipiuk ma manię pisania zabawnego tekstu i rzucania bohaterów na głęboką wodę, lecz świat nie reaguje na ich poczynania; pozostają bezkarni i nie są narażeni na żadne konsekwencje. To zaciera wiarygodność tekstu.

Niemniej mamy do czynienia z bardzo ciekawą pozycją, szczególnie wskazaną jako odstresowywacz, czy lekka lektura odprężająca. Spodoba się każdemu.