Czym jest krąg? To chyba dla każdego nietrudne pytanie. A czym jest doskonałość? Tu już ciężej o jednoznaczną odpowiedź.

Mogę za to z przyjemnością oznajmić, że wiem, czym jest Krąg doskonały. To książka autorstwa Seana Stewarta, która niedawno ukazała się na rynku. Jako dziecko wydawnictwa Red Horse z daleka przyciąga wzrok, szpanując okładką - są nie niej nawet takie bajery jak te śliskie powłoki i wypukłości.

Ale, rzecz jasna, nie należy oceniać książki po okładce - ani nawet po stronie tytułowej, choć trzeba przyznać, że prezentuje się nader zacnie, ponieważ podobnie jak początek każdego rozdziału przyozdobiona jest półprzezroczystą sepią szkicu Leonarda da Vinci. Fakt ten, rzecz jasna, nie ma większego znaczenia, ale takie małe smaczki dodają pikanterii, a jeżeli na dodatek nie utrudniają czytania, to nic, tylko się cieszyć.

Na poczet przyszłego zawodowego zboczenia należy mi poczytać dużą dbałość o sposób tłumaczenia. Nie miałam przyjemności zapoznać się z oryginałem, ale wydaje mi się, że osoba odpowiedzialna za przekład, pan Andrzej Sawicki oddał bardzo dobrze styl autora - męski, ostry, jednoznaczny. Być może zabrzmi to nieco dziwnie, ale w moim odczuciu książki pisane przez przedstawicieli przeciwnych płci nieco się od siebie różnią - choć w przypadku niektórych pozycji granica ta się zaciera.

Krąg doskonały to jednak perfekcyjny przykład facetowskiego punktu Widzenia - prosta, choć nie prymitywna! budowa zdań, brak rozbudowanych porównań, zdrobnień... I trzeba przyznać, że taki styl świetnie pasuje do treści książki: okraszonej wątkiem fantastyczno-spirytystycznym powieści obyczajowej, swoistego rachunku sumienia czterdziestolatka po przejściach, który opisuje swoje bolączki, miłostki, głębokie ojcowskie uczucie do córki, obawę przed jutrem. Ciekawe jest właśnie, że jednym z istotniejszych motywów jest tu miłość rodzicielska, tak rzadko goszcząca na łamach powieści fantasy. Oczywiście, strona obyczajowa, mimo iż bardzo wyraźnie zaznaczona, jest równoważona przez elementy nadprzyrodzone - bo co inaczej robiłaby recenzja w Tawernie RPG, prawda?

Will, wspomniany powyżej czterdziestolatek jest egzorcystą-amatorem, który niedawno wpadł na pomysł, by spróbować swoich sił w polu odpłatnego wypłaszania duchów. Dzięki swojej zdolności widzi umarłych, co wpłynęło raczej negatywnie na jego rozwój psychiczny... Nie spodziewajcie się jednak numerów w stylu Jakuba Wędrowycza, o nie. On jest jedyny i niepowtarzalny, takie rzeczy to tylko w Polsce. W Kręgu... wszystko jest przedstawione nieco bardziej realistycznie, a główny bohater, mimo swej niewątpliwej inteligencji, jest chwilami dość nieporadny gdy idzie czy to o sprawy metafizyczne, czy o relacje międzyludzkie.

Zastanawiałam się, do czego można by przyrównać tę książkę, ale nie udało mi się nic wymyślić. Jest spójna i niespójna jednoczenie, ma momenty sensacyjne, i wręcz usypiające, fascynuje - tylko po to, żeby później rozczarować. Na okładce znalazłam szumne stwierdzenie Najlepszy horror od czasów Szóstego Zmysłu. W mojej opinii to zdecydowana przesada, niemniej sądzę, że najlepiej będzie się z Kręgiem doskonałym osobiście zapoznać, by móc wyrobić sobie własną opinię.

Miłej lektury!

Książka ukazała się pod patronatem Tawerny RPG. Dziękujemy Wydawnictwu Red Horse za egzemplarz do recenzji.