Nadeszły trudne czasy dla Hogwartu. Dziwne rzeczy dzieją się na mistrzostwach świata w quidditchu, a w czasie wielkiego Turnieju Trójmagicznego, w którym biorą udział trzy szkoły magii, ginie jeden z uczestników. Harry Potter i jego przyjaciele nie są już bezpieczni w solidnych murach starego szkolnego gmaszyska. Nawet profesorowi Dumbledore'owi – dyrektorowi Hogwartu – trudno jest przewidzieć bieg zdarzeń, które zapoczątkowane zostały kilka lat wcześniej, wraz z ponownym pojawieniem się Tego, którego Imienia nie można wymawiać...

Mike Newell jest trzecim reżyserem, który podjął się sfilmowania powieści J.K. Rowling o Harrym Potterze. Część czwarta – Harry Potter i Czara Ognia – to kolejny krok w kierunku rozwiązania intrygi snutej przez Lorda Voldemorta, z którą wiąże się los głównego bohatera. W czwartej części znane czytelnikom i widzom postacie dorastają, a otaczający je świat coraz mniej przypomina kolorowe marzenie. Oglądamy też pierwsze miłosne perypetie i przyjacielskie kłótnie trójki bohaterów.

Tym razem to młody Harry wydaje się być najciekawszą postacią z trzyosobowego grona. Niestety, Rupert Grint, odtwórca roli Rona Weasleya, stracił sporo ze swego uroku. Może to z powodu mutacji, jaką przeszedł aktor, a może dlatego, że reżyser kazał mu grać w zbyt wielu bliźniaczo do siebie podobnych scenach. Ron w filmie jest zawsze taki sam – kontestujący otoczenie i niechętny pomysłom swoich przyjaciół. Niestety, w przeciwieństwie do poprzednich części, w Czarze Ognia niemal nigdy nie potrafi rozbawić publiczności.

Hermiona to zupełnie inna bajka. Emma Watson dorasta wraz z odgrywaną przez siebie postacią. Jej przeżycia na ekranie wydają się być autentyczne, aktorka dobrze rozumie bowiem uczucia, które targają jej bohaterką. Ciekawie został poprowadzony niby – wątek miłosny Hermiony i Viktora Kruma.

W czwartym filmie grający Pottera Daniel Radcliffe aktorsko nie prezentuje niczego, czego nie znalibyśmy już z poprzednich części. Tym razem jednak jego postać jest czymś więcej, niż tylko spoiwem fabuły. Harry Potter nareszcie zaczyna bowiem nabierać cech prawdziwego bohatera. Najlepsze w wykonaniu Radcliffe'a są chwile wahania, w których jego postać podejmuje niezwykle ważne wybory. Aktor nie gra już kukiełki, przerzucanej z miejsca na miejsce w spirali wydarzeń. W Czarze Ognia główny bohater świadomie wpływa na to, co dzieje się wokół niego, czasem naginając rzeczywistość do swojej woli. A rzeczywistość wokół Harry'ego nie jest już tak cukierkowa, jak kiedyś.

Harry Potter i Czara Ognia to, być może, najmroczniejsza część serii (głównie dzięki finałowej scenie z Voldemortem). Najważniejsze jednak, że nie traci klimatu poprzednich filmów. Obraz został zbudowany na sprawdzonym już schemacie. Na początku oglądamy powrót uczniów do szkoły i wielkie zamieszanie związane z rozpoczęciem nowego roku. Pojawiają się ciekawi nauczyciele, obok zwykłych zajęć adepci biorą zaś udział w magicznej rywalizacji. W czasie rozwijania głównego wątku Harry Potter i jego przyjaciele natrafiają na kolejną intrygę, która, choć zwykle nie jest nadmiernie skomplikowana, potrafi mile zaskoczyć widza. Po drodze rozwiązują się też nowe zagadki dotyczące znanych już dobrze postaci, takich jak Severus Snape, czy Lucius Malfoy. W każdym filmie o Potterze znajdzie się również miejsce na przyjacielskie niesnaski głównych bohaterów.

Nie zapominajmy o audiowizualnej oprawie filmu, czyli o znakomitej muzyce i dobrych, acz nie rewelacyjnych efektach specjalnych.

Wszystko to, zmieszane razem, daje iście magiczny efekt. Otóż widz, który nie zniechęcił się po pierwszym filmie, z przyjemnością obejrzy kolejne części. Czara Ognia nie wybija się ponad standardy cyklu, ale, dzięki sprawnej i wiernej książce reżyserii oraz dobremu scenariuszowi, stanowi godną kontynuację ciekawych przygód Harry'ego Pottera.