Czwarty tom Zwiadowców przenosi nas na północ, do mroźnej krainy, wzorowanej na średniowiecznej Skandynawii. Po otrząśnięciu się Willa z nałogu i przetrwaniu zimy, Evanlyn w czasie polowania zostaje porwana. Chłopak, mimo że nie jest jeszcze w pełni sił, rusza za nią, wiedząc, że kiedy dojdzie do konfrontacji z twardymi ludźmi północy, osłabiony i z mizerną imitacją łuku jest zupełnie bez szans.

Tymczasem Halt i Horace także docierają do tych mroźnych ziem. Ku ich zdziwieniu natykają się na czambuł Temudżeinów, którzy pragną podbić tę krainę, zdobyć jej flotę i uderzyć na państwo króla Duncana. Chcąc czy nie, bohaterom przyjdzie więc walczyć wspólnie ze Skandianami, a kwestia krwawej zemsty przywódcy tego ludu zostanie odłożona na później.

W przeciwieństwie do poprzedniego tomu, tutaj mamy akcję toczącą się na określonym terenie, odpada więc sprawa ciągłej podróży i kolejnych w niej przystanków. To sprawia, że ta część jest lepsza, choć także znajdzie się parę elementów, które można wytknąć autorowi. Pierwszym z nich niech będzie brak oryginalności. Jeden lud zgapiony z historii Europy można wybaczyć. Lecz kiedy do Wikingów zaczynają dołączać Mongołów wzorowanych na armii Czyngis Chana, odczułem już pewien przesyt. W dodatku trudno jest mi sobie wyobrazić konfrontację tych dwóch ludów — szczególnie że koczownicy na ziemi skutej lodem mieliby wielkie problemy z wyżywieniem wierzchowców.

Drugą rzeczą, która mi się nie spodobała, jest uproszczona fabuła. Może to tylko złudzenie, ale miałem wrażenie, że Halt przebył drogę od granicy Skandii do Willa i Evanlyn dużo za szybko. Gdy ucieczka młodych z niewoli w poprzednim tomie opisywana była przez kilka rozdziałów, tutaj Halt i Horace niemal natychmiast przebywają cały dystans, idealnie aby w ostatniej chwili wspomóc przyjaciół. Podobnie sprawa oberjarla, który najpierw obiecuje córce wrogiego władcy śmierć, a potem sprawa sama się rozwiązuje pomyślnie dla bohaterki.

Mimo tego wszystkiego, daleki jestem od wieszania psów na tej powieści. Skierowana jest ona dla młodego czytelnika, w wieku 11 lat, i myślę, że jako taka sprawdzi się znakomicie. Jest przede wszystkim wciągająca i budzi jego emocje, a to naprawdę wystarczy, aby zachęcić do czytania. Ze starszymi będzie już trudniej, jednak wierzę, że jeśli poznali oni poprzednie tomy, ten także przeczytają, przymykając oko na ewentualne niedoskonałości.

Książka ukazała się pod patronatem Tawerny RPG. Dziękujemy Wydawnictwu Jaguar za egzemplarz do recenzji.