KABARET CIĄG DALSZY NASTĄPI MA NIEWĄTPLIWY ZASZCZYT PRZEDSTAWIĆ AKT STWORZENIA W AKTACH WIELU CZYLI SZTUKI KOMICZNE, ACZ NIEKONIECZNIE...

CZĘŚĆ I

czyli sztuka kosmogeniczno-idiotyczna
O POCZĄTKU POCZĄTKU, CZYLI COŚ Z NICZEGO

Dramatis personae (in order of appearance):
Eru, Jedyny.
Melkor, charakter nie do końca zły, za to ze zwierzątkiem.
Manwe, charakter nie do końca dobry, za to z mową chyżą.
Mandos, osobnik zapracowany niezwykle.

Czas akcji: przed czasem.

Przestrzeń akcji: poza przestrzenią.

[Na scenie, na tronie siedzi Eru, Jedyny.]

Eru, Jedyny:
Jam jest Światłość, jam jest Mądrość,
Wczoraj, Dziś i Jutro,
Jam jest Pierwszy i Jedyny...
Samemu mi smutno...

[Mina mu rzednie.]

Może sobie w kości pogram?
Dziewkę wychędożę?
Nie ma dziewek, nie ma kości...
Chyba coś dziś stworzę!

[Humorek mu się poprawia, zaczyna majsterkować: bierze do ręki śrubokręt i zaczyna wkręcać śrubkę.]

Gdzieś u szczytu będzie główka,
zaś przy pasie sprzączka.
Kurde, jak mi dobrze idzie!
Mów mi Złota Rączka!

A oto me pierwsze dzieło
rodzi się wnet w chwale.
Może dam mu na chrzcie Melkor?
Brzmi to doskonale!

Melkor:
[Pojawia się znikąd, tj. z zamysłu Iluvatara.]

Witaj Ojcze mój czcigodny!
Miłuję Cię wiela!

[Scena miłowania ojca została ocenzurowana.]

Tak jak elfów, no i ludzi,
miłość mię rozdziera!

Eru:
Ja zaś także Cię miłuję,
aż mię w dołku ściska.
Siadaj tedy na kolankach,
będziesz miał braciszka.

[Majsterkuje.]

Melkor:
Lecz co czynisz, drogi Ojcze!
Ty do zguby zdążasz!
Ten, którego teraz stwarzasz,
będzie się wymądrzał!

Eru:
Och, nie marudź drogi synku,
patrz, jak dziecię ładne.
Jakie oczka! Jaki nosek!
Chyba dam mu Manwe!

Manwe:
Jam jest Manwe, jam Sulimo,
Światłości Ostoja...
Każdy, kto ma w sercu Cienia,
będzie się mie bojał!

[Spogląda na Melkora znacząco.]

Melkor:
[Bojając się na uboczu.]

Och, jak bojam się ja wielce!
Teraz dupa blada!
Czyżby wiedział już braciszek,
że mam w sercu gada?

[Pokazuje publiczności pluszowego węża, którego chowa pod koszulą.]

Eru:
Och, miał rację brat Twój starszy.
Słowa Twoje hoże!
Gadasz niczym Balcerowicz...
Siadnij przy Melkorze!

Manwe:
Nie usiądę przy nim Ojcze,
on to Zwiastun Burzy.
Przepowiadam Tobie Eru,
nieraz on Cię wkurzy!

[Siada na stronie drugiej, pokazuje język Melkorowi. Melkor odwzajemnia gest.]

Eru:
Ależ dzisiaj wystąpiła
na horoskop hossa!
Przepowiednie, moi mili,
Domeną Mandosa!

[Mandosa majsterkuje.]

[W tak zwanym między czasie Melkor i Manwe wzajemnie obrzucają się kulkami papieru.]

[Eru podaje śrubokręt Manwemu, zwraca się do świeżo zmajsterkowanego Mandosa.]

Cóżeś taki jest ponury,
synku mój malutki.
Czyżbym Cię nie naoliwił?
Nie dokręcił śrubki?

Mandos:
Smutny jestem, bo mię przyszłość
pracowita czyha.
Wielu będzie o numery
totolotka pytać.

Eru:
Niechaj zgrzebne takie myśli
nie siedzą Ci w głowie.
Weź się lepiej do roboty!!!
Co nam dziś przepowiesz?

[Manwe rzuca w Melkora śrubokrętem, na nieszczęście chybia.]

Mandos:
[Ciężko wzdycha.]

[Na uboczu.]

Teraz widzisz, ma Widowni,
czeka mię moc znoju.
Nawet mi już mój tatulo
nie daje spokoju.

[W tle Melkor szczuje Manwego pluszowym wężem.]

[Do ojca]

Odpowiem Ci, Ojcze boski,
skoro wypytujesz.
Przepowiadam: w drugim akcie
niejedno zmajstrujesz.

[Kurtyna opada przy brawurowych oklaskach publiczności.]